‘Tentuan të më dhunonin’ : Valbona Selimllari tregon historinë e dhimbshme

Valbona Selimllari njihet si ikonë e bukurisë në trojet shqiptare. Ajo u kurorëzua si Miss Shqipëria në vitin 1992. Teksa në vitin 1999 Valbona u zgjodh Miss Globe, duke përfaqësuar Shqipërinë në mesin e gjitha vajzave tjera që përfaqësonin vendet e tyre nga e gjithë bota.

Ajo ishte e ftuar në emisionin ‘Xing me Ermalin’ teksa tregoj një rast që i ka ndodhur asaj përgjatë trazirave famëkeqe të njohura në vitin 1997 në Shqipëri, transmeton IndeksOnline.

46 vjeçarja vazhdon edhe sot të ruajë pothuajse të njejtën pamje të bukur që e kishte dikur.

Ermal Mamaqi: Ti je një figurë paqësore, a është kjo një fasadë apo brenda teje fshihet një përbindësh? Valbona a bëhesh ndonjëherë me nerva?

Valbona Selimllari: Nuk jemi perfektë në këtë botë, kemi gabime plot, por sigurisht nuk i tregojmë të gjitha sepse kemi qejf të tregojmë vetëm të mirat. Unë bëhem nevrike dhe shumë madje.

Ermal Mamaqi: Na trego ndonjë rast. Se kur përfytyron një sherr me ty duket i çuditshëm.

Valbona Selimllari: Në fakt unë kam jetuar në kohën kur kishte shumë trazira në Tiranë, nga 1994-97 dhe 1997 ka qenë kulmi. Ka pasur situata të tmerrshme, shpesh djemtë ngacmonin vajzat, kanë ndodhur përdhunime, vjedhje dhe raste të dhimbshme. Më ka ndodhur edhe mua dhe do tregoj një rast. Po kthehesha nga teatri dhe në rrugë më dolën dy djem. Njëri prej tyre më pyet: Si e ke emrin? Dhe unë iu ktheva: Ç’të duhet ty. Ishte errësirë dhe nuk më njohu. Më qëlloi me grusht në fytyrë dhe në një moment mu errën sytë. Për fatin tim të mirë unë kam qenë gjimnaste dhe krahët i kam të fuqishëm.

Në një moment u përmenda, e lashë të më çonte tek cepi i pallatit sepse ai nuk donte ta bënte në rrugë atë gjë që kishte ndër mend të bënte. Mbaj mend që i thash: “Më vjen keq, por të ka qëlluar me njeriun e gabuar”. Dhe se çfarë kam bërë, e në ç’formë e kam rrahur nuk e di, por e kisha vënë poshtë këmbëve të mia. I kisha vënë gjunjët tek kurrizi dhe e mbaja që të mos ikte. Në një moment dëgjova që po vinin njerëz, shkëpus vëmendjen dhe ai gjeti rast që u lirua dhe iku. Më mbeti xhupi dhe çelësat e tij në dorë. E kam pritur fshehur tek shkalla deri në 3 të mëngjesit me idenë që do kthehej të merrte çelësat, por për fatin e tij të mirë nuk u kthye. Ndryshe do kishte “ngrënë” një dru të mirë dhe do kishte përfunduar në burg. Ajo që më shqetëson në këtë rast është se nëse do ishte një vajzë që nuk do të kishte fuqinë time. Unë në përgjithësi jam vajzë e guximshme, sportiste dhe kisha guxim të madh.